Via deze blog neem ik je mee in de wereld van opruimen, structuur en rust creëren. Ik schrijf hier elke maand over onderwerpen die veel mensen herkennen.
Soms deel ik praktische tips en stappenplannen.
Soms bespreek ik veelgestelde vragen.
En soms schrijf ik herkenbare situaties met een knipoog — want eerlijk is eerlijk: opruimen mag ook best een beetje luchtig blijven.
Wat je hier kunt verwachten:
Opruimen hoeft geen stressvolle of emotionele marathon te zijn. Het mag stap voor stap, op jouw manier en in jouw tempo.
Dus pak gerust een kop koffie, laat die ene rommellade nog even dicht en lees mee.
De woonkamer is vaak het hart van het huis. Er wordt gespeeld, geknutseld, gebouwd en geleefd. Gezellig natuurlijk, maar voor je het weet liggen er auto's onder de bank, puzzelstukjes op tafel en stapels speelgoed in elke hoek van de kamer.
De zomervakantie is voor veel mensen de mooiste periode van het jaar. Even ontsnappen aan de dagelijkse drukte, genieten van het mooie weer, op vakantie gaan of juist lekker thuis blijven. Er worden herinneringen gemaakt, uitstapjes gepland en er wordt volop geleefd.
Laatst stond ik tijdens een opruimsessie met een klant voor de koelkast. En terwijl we samen de plankjes leeg haalden, moesten we eigenlijk allebei lachen. Halflege potjes, producten die niemand meer gebruikte, drie verschillende soorten mosterd en ergens achterin een vergeten bakje waarvan niemand nog wist wat erin zat.
Je kent het misschien wel: je hebt eindelijk een moment gevonden om te gaan opruimen. Vol goede moed begin je… en een paar uur later zit je midden in de chaos, vraag je je af waar je moet beginnen en heb je vooral het gevoel dat het alleen maar erger is geworden.
“Ach, het is maar rommel.” Dat zeggen we vaak. Alsof het niets voorstelt. Alsof een volle tafel, een overvolle kast of een rommelige hal geen invloed heeft. Maar wist je dat je brein daar heel anders over denkt? Opruimen gaat namelijk niet alleen over spullen. Het gaat over prikkels. Over overzicht. Over mentale ruimte.
Misschien heb je het jezelf al vaker beloofd. Dat dit het weekend wordt waarop je écht begint. Dat je nu doorzet. Dat je het deze keer wél volhoudt. En toch sta je een paar weken later weer in dezelfde kamer, kijkend naar dezelfde stapel, met datzelfde knagende gevoel. Het idee dat het blijkbaar niet voor jou is weggelegd. Dat jij gewoon niet zo’n “opruimtype” bent.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben opruimcoach. Ja, dat is echt een beroep. En nee, ik kom niet binnen met een stopwatch, een oordeel of de zin: “Maar dit kan toch gewoon weg?”
